Even tussendoor

Een redelijke uitslag en vier weken van het nieuwe semester later, schrijf ik opnieuw. Ondertussen braken mensen botten op hellingen in Frankrijk, bleef de politieke situatie in België kwasi ongewijzigd, kwam Apple met de nieuwe iPad en werd Japan stevig dooreengeschud met gevolgen die we nog niet allemaal hebben gehoord.

Met mij gaat het goed. Los van het werk voor mijn studies dat ik naar gewoonte zo lang mogelijk uitstel, staan er enkele projecten op het programma. Zo ben ik recent toegetreden tot de Algemene Vergadering van ‘t Muziek Frascati, het jonge symfonisch orkest van Leuven waarvan ik ook de website verzorg. Verder mag ik mijn muzikale lusten botvieren in een opkomend project van het (opnieuw jonge) showkoor Amuse waar men mij heeft gevraagd deel uit te maken van het begeleidend orkest. Natuurlijk zijn er de wekelijkse repetities van Harmonie Herent en Panta Rei die elk hun eigen concerten op de agenda hebben staan en ten slotte is er het vierkoppig trombone-ensemble Kopernikus (waar ik een van de vier koppen vertolk) dat omwille van de agenda’s van haar leden moeilijk repetities gepland krijgt, maar ze doen hun best!

Dan te bedenken dat ik nog wat onafgewerkte muziekjes heb liggen die dringend wat werk vragen, dat ik over minder dan drie weken mijn praktisch rijexamen moet afleggen, dat ik een compositieopdrachtje heb aanvaard bij een filmfragment van een Rits-student en dat mijn pianoleerkracht nu al zegt dat ik niet voldoende oefen.

De zon schijnt, ik denk dat ik buiten wat ga lezen.

Zwart gat

Ik ben ze niet gaan uitzwaaien, alle wintersporters die gisterenavond betere oorden gingen opzoeken. Ik heb hen binnensmonds vervloekt. Omdat zij wel en ik niet op vakantie gaan. Een hoog Calimero-gehalte, zo zit ik in elkaar. Met het laatste examen achter de rug bevond ik me gisteren plotsklaps in het beruchte zwarte gat dat op dit moment voor velen een witte skipiste inhoudt.

De vermoeidheid die zich gedurende de examenperiode grotendeels afzijdig heeft gehouden, werpt zich nu als een deken over mij alsof ze daar weken lang de kans niet toe kreeg. Het is echter niet het soort vermoeidheid dat je voelt wanneer je urenlang aan het werk bent geweest. Eerder de vermoeidheid die je voelt als je een hele dag lang niets hebt gedaan. Laat me daar dan nu verandering in brengen. Tijd om nog eens buiten te komen en mijn jaloezie tegenover alle vakantiegangers tijdelijk te vergeten.

“Sanomme”

It’s been a while since I wrote this music. It was 2008 when I first composed the piece for trombone and piano, while I later arranged it for trombone and full harmony band.
I decided I wanted to put the music on this little blog for the world to see, use and share. So here it is.

“Sanomme” for trombone and piano
– “Sanomme” for trombone and harmony band (coming up)

Hereby I publish this music under the CC license (which means you are free to download and perform it). All I ask is for a little heads up if anybody ever performs it.

If you’re looking for a recording of the music, look no further (piano version only).

My entrance into the blogosphere

The unbearable urge to do something. To create. To write. I’m sure I’m not the first one to experience it. Even though I’m quite aware of my short-comings (not to say inabilities) as a writer, I thought I’d give this blog a chance. The goal of this blog will be to share some thoughts, ideas, and other irrelevant things with the rest of the world, as well as to publish some artistic and less artistic work. Things that keep me busy. While this first post is in English, I expect many future ones to be in Dutch.

By all means, be welcome. I hope this turns out to be an enjoyment for the both of us.

Sincerely,
An uncomfortable blogger