Ik ben ze niet gaan uitzwaaien, alle wintersporters die gisterenavond betere oorden gingen opzoeken. Ik heb hen binnensmonds vervloekt. Omdat zij wel en ik niet op vakantie gaan. Een hoog Calimero-gehalte, zo zit ik in elkaar. Met het laatste examen achter de rug bevond ik me gisteren plotsklaps in het beruchte zwarte gat dat op dit moment voor velen een witte skipiste inhoudt.

De vermoeidheid die zich gedurende de examenperiode grotendeels afzijdig heeft gehouden, werpt zich nu als een deken over mij alsof ze daar weken lang de kans niet toe kreeg. Het is echter niet het soort vermoeidheid dat je voelt wanneer je urenlang aan het werk bent geweest. Eerder de vermoeidheid die je voelt als je een hele dag lang niets hebt gedaan. Laat me daar dan nu verandering in brengen. Tijd om nog eens buiten te komen en mijn jaloezie tegenover alle vakantiegangers tijdelijk te vergeten.